میدونی، من از قبل انتظار داشتم که جامعه جهانی برای ما تره هم خرد نکنه، ولی انتظار نداشتم به صورت فعالانه مسخرهمون کنن و بگن دروغ میگیم. مدارک رو ببینن و بگن مگه اینترنت قطع نبود؟ از خشم نمیدونم چیکار بکنم. بالاخره آدمها همیشه دنبال داستانهای ساده میگردن تا باورشون کنن، فهم حجم نکبت خاورمیانه برای جهان اولی مرفه سخته. یادم میمونه کیا ازمون حمایت کردن و کیا نه.
این رو برای یک دوست خارج از ایران نوشتم، فکر کردم اینجا هم باشه خوب میشه.
برای ادامه دادن، به تجدید نیرو نیاز داری. امیدوارم بتونی کمتر به خودت سخت بگیری. ما نه میبخشیم و نه فراموش میکنیم؛ ولی بدبختی ما، خونهای ریخته شده رو بر نمیگردونه. ما باید زنده بمونیم، زندگی کنیم و توی صورت اونهایی که نمیخوان باشیم، قهقهه بزنیم. فکر میکنم تنها با زندگی کردن میتونیم احترام کسایی رو که از دست دادیم، نگه داریم. دست کم، من اینطور فکر میکنم.
از اونجایی که همه دوستام نتونستن به تلگرام وصل بشن، اینجا هم میگم: بچههایی که تهران هستین، دفاع من 28 بهمنه. باید برای مهمان با حراست هماهنگ کنم اول ولی اگر دوست دارید بیاید، یه ندا به من بدید بدونم. ممکنه حراست قبول نکنه ولی حالا تا ببینیم چی میشه.
فردا میشه دو هفته کامل که دست ما رو از اینترنت جهانی کوتاه کردن. حقیقتش با اون حجم زشتی که اینها به بار آوردند، من انتظارم رو گذاشتم روی بدترین سناریو، که قرار نیست دسترسی ما رو به حالت قبل بر گردونن، حتی اگر همون دسترسی هم نسبت به باقی دنیا قطرهچکانی بود. میمونند خط سفیدها و یک سری مشاغل که خودشون صلاح دیدند بهشون اینترنت آزاد بدن. ما هم که مهم نبودیم از اول، یک مشت اغتشاشگر ناسپاس.
خدایان رو شکر با این اقتصادی که برامون درست کردن، همه چیز رو به رشد. آدم امید و انگیزه میگیره وقتی این همه رشد در کشور میبینه.