این رو برای یک دوست خارج از ایران نوشتم، فکر کردم اینجا هم باشه خوب میشه.
برای ادامه دادن، به تجدید نیرو نیاز داری. امیدوارم بتونی کمتر به خودت سخت بگیری. ما نه میبخشیم و نه فراموش میکنیم؛ ولی بدبختی ما، خونهای ریخته شده رو بر نمیگردونه. ما باید زنده بمونیم، زندگی کنیم و توی صورت اونهایی که نمیخوان باشیم، قهقهه بزنیم. فکر میکنم تنها با زندگی کردن میتونیم احترام کسایی رو که از دست دادیم، نگه داریم. دست کم، من اینطور فکر میکنم.
